gökhan kotil

…..

Dalgalar kıyıya vururken usulca,
Ben gölgemi dahi kaçırıyorum senden,kusursuzca,
İçimizdeki bulutsuzluk yangını artarken,
Yağmurlar yetişiyor imdadımıza.
Sessiz çığlıklarımıza,
En sert fırtınalarımıza,
Harfler dökülmezken kelimelere, kelimeler kavuşamıyor en nihayetinde cümlelerime,
yağmurdur yağıyor,
fırtınadır esiyor,
lakin ben duyulmuyorum.

…..

acaba bulutların var mıdır bir hikâyesi?
ne bileyim, tan yerinin kızıllığı hasret midir?
kavuşmak mıdır?
bulutların birbirine çarparak gürlemesi kavga mıdır?
veyahut bir kıskançlık mı?
sadece güneş açınca mı gülümser bulutlar?
yağmurla mı dökülür gözyaşları?
yoksa sadece insanoğlu mu böyle hisseder?
içimiz hep bir bulutsuzluk özlemi..